Στο «Σπίτι με τις χήρες» μια παρέα γυναικών, που διανύουν τη μέση ηλικία, εξορκίζει τη φθορά του χρόνου μέσα από την αναζήτηση του έρωτα. Ο έρωτας πανταχού παρών κατακλύζει το βιβλίο, περισσότερο όμως ως επιθυμία ή ως ανάμνηση από το παρελθόν, ενώ στο παρόν προβάλλει κυρίως ως εμμονή γύρω από το σεξ, ως μανιώδης αναζήτηση του αρσενικού. Το «Σπίτι με τις χήρες» συνιστά, επίσης, έναν ύμνο στη γυναικεία φιλία. Η θεματική του ύλη οργανώνεται με άξονα τη φιλία, το χρονικό της οποίας παρακολουθούμε από τα πρώτα βήματα ως την ωρίμανση και τις δοκιμασίες που κατά καιρούς υφίσταται. Μια φιλία που δεν παρουσιάζεται με εξιδανικευτικό τρόπο, αλλά αποδεικνύεται δυνατή, στέρεη και αληθινή. Αν κάτι, τέλος, κατεξοχήν χαρακτηρίζει το «Σπίτι με τις χήρες», είναι η ζωντάνια και η αυθεντικότητα των γυναικείων χαρακτήρων οι οποίοι προβάλλουν σε πρώτο πλάνο χυμώδεις, αντιφατικοί, ακραίοι μερικές φορές, αθυρόστομοι, αυθεντικοί. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]