[...] Ο δίσκος `Ταγκό για τρεις` δεν αποτελεί κύκλο τραγουδιών. Όλα τα τραγούδια μέσα σε αυτόν, θα `λεγα ότι ξεπήδησαν παρορμητικά. Με την πρώτη μου κιόλας επαφή με το στίχο η μουσική τους βγήκε ενστικτωδώς και με μία πνοή. Το `Μη μου μιλάς` του Μιχάλη Γκάνα, εξελίσσεται πάνω σε έναν ασίγαστο και αδέκαστο μετρονόμο, με φόρα για μια καραμπόλα και την απότομη κατάληξη στη σιωπή, σχεδόν σαν διακοπή. Η γαλλική εκδοχή του `Ω, μη με βλέπετε που κλαίω` της Μαρίας Πολυδούρη, είναι ουσιαστικά γέννημα της συνάντησης της δικής μου μελωδικής γραμμής με τους αυτοσχεδιασμούς των μουσικών του συγκροτήματος Outward Band και της ερμηνεύτριας Κορίνας Λεγάκη, οι οποίοι δούλεψαν πάνω στην παλιότερη εκδοχή του τραγουδιού για να δημιουργήσουν κάτι εντελώς καινούριο και κινηματογραφικό. Το `Ταγκό για τρεις` είναι ουσιαστικά μια σκηνή ζήλειας, η οποία μου γέννησε μέσα από τις μικρές, κοφτές λέξεις των στίχων, μικρά μοτίβα, τα οποία χορεύουν στο ρυθμό ενός δυτικότροπου νουέβο τάνγκο. Το `Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα`, του Κ. Γ. Καρυωτάκη, είναι σε μια καθαρή φόρμα δύο διαφορετικών κόσμων, φωτός και σκοταδιού, εξωτερικού και βαθιά εσωτερικού, αλλά κι ενός παιχνιδιού ξανατοποθέτησης των λέξεων από το ποίημα στη μουσική, νομίζω, κάπως απρόσμενη. Το `Εργατικό ατύχημα` μπορεί να θεωρηθεί ένα αργό χασάπικο, που όμως κάπου ξεγλιστρούν μια δυο συγχορδίες τζαζ αρμονίας, ή μπορεί και να χαρακτηριστεί αλλιώς, ένα πένθιμο εμβατήριο.