«Τίποτα πιο απλό και συγχρόνως τίποτα πιο απατηλό από μια έκφραση που `αναφέρει` ένα κείμενο στο `είδος` του. Έτσι, από τον Αριστοτέλη στον Μπρουνετιέρ, περνώντας από τον Χέγκελ, οι ποιητικολόγοι ακολούθησαν τη γοητεία μιας ενοποιητικής θεωρίας για τα λογοτεχνικά είδη. Επομένως, το να υποστηρίξει κανείς οτι `Η πριγκίπισσα της Κλεβ` είναι διήγημα, ή το `Άρωμα` σονέτο, είναι βεβαίως μια ενέργεια καθορισμού και ταξινόμησης αυτών των κειμένων, αλλά σύμφωνα με λογικές πολύ διαφορετικές: η πρώτη περίπτωση βάζοντας στο παιχνίδι την παραδειγματικότητα μιας ιδιότητας, ενώ η δεύτερη την εφαρμογή ενός κανόνα. Αυτή η απλή επισήμανση αφήνει να προαισθανθούμε το ριζοσπαστικό και συνταρακτικό συμπέρασμα τούτου του βιβλίου: η πλειονότητα των `ειδολογικών` λογικών είναι μη απλουστεύσιμη. Από αυτή την αφετηρία ο Ζαν-Μαρί Σεφέρ γυρίζει μια σελίδα στην ιστορία της ποιητικής. Στο εξής δεν θα μπορούμε πλέον να ενεργούμε σαν να μην ήταν ένα κείμενο, καταρχήν και πριν απ` όλα, μια λεκτική ενέργεια, σαν να μην είχε η λογοτεχνική θεωρία τίποτε να ωφεληθεί από τη φιλοσοφία».

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]