(. . .) Μέσα σ’ αυτά που στήριξαν τους αγωνιστές -«ανώνυμους» και «επώνυμους» - ήταν η επίμονη καλλιέργεια της επιστημονικής γνώσης για το μέλλον, η επίμονη καλλιέργεια του αισιόδοξου, του θετικού, του δημιουργικού. Η καλλιέργεια της αγωνιστικής προσωπικότητας με τα μαθήματα που οργάνωναν και με την αυτομόρφωση για την πολιτική, την οικονομία, τη φιλοσοφία, τις γλώσσες, την τέχνη, τη Λογοτεχνία. . . Εκεί, στην πιο σκληρή και απάνθρωπη πραγματικότητα η Τέχνη, η Χειροτεχνία, ήρθαν να παίξουν τον καταλυτικό τους ρόλο στο μαλάκωμα της ψυχής . . Με την επικοινωνία της σιωπής, με το όνειρο. Χωρίς εργαλεία, με μέσα πρωτόγονα και ελάχιστα, οι αγωνιστές - και ο Τάκης Σταθάτος - έκαναν την ψυχή τους να ταξιδεύει, να ξεχνάει τον πόνο, να επικοινωνεί με τη ζωή πέρα από τη θάλασσα, απέναντι να φεύγει. . . Να φυλάει τη δύναμη για τη συνέχιση του αγώνα. Τη δουλεία του Τάκη Σταθάτου τη χαρακτηρίζει η λεπτή άψογη τεχνικά σμίλεψη. Τη χαρακτηρίζει παράλληλα το αίσθημα απόδρασης απ’ τα κολαστήρια. Της φυγής. Το ξύλο της πικροδάφνης, της ελιάς, της καρυδιάς, της οξιάς, της ρίζας του σκίνου, στα χέρια του δημιουργού πήραν ζωή, έγιναν το μήνυμα της ζωής που περιμένει, που συνεχίζει, του αύριο. . . (. . . )

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]