Κάθε που αποφάσιζαν να επιστρέψουν στα Βασκάνια, συναντούσαν εκπατρισμένους, που έρχονταν από `κεί. Μήπως τρελαθήκατε; τους έλεγαν εκείνοι.
Εμείς μετά βίας μπορέσαμε να φύγουμε κι εσείς θέλετε να επιστρέψετε; Ήταν τόσο κατασκονισμένοι, ώστε ακόμα και οι άγιοι των εικόνων που κουβαλούσαν μαζί τους, σε σύγκριση με τους ίδιους, έδειχναν να είναι πιο ζωντανοί και λιγότερο ταλαιπωρημένοι.
Δύσκολα θα μπορούσαμε να βρούμε, σ` αυτό τον κόσμο, μια άλλη περιοχή όπου μια παλιά τραγωδία εξακολουθεί να παράγει ασταμάτητα, με κυκλικό τρόπο, νέες τραγωδίες. Αυτή η γη φέρει το αθώο όνομα `Πεδιάδα των Κοτσυφιών`, ή αλλιώς Κόσοβο.
Πριν έξι αιώνες, στις 28 Ιουνίου 1389, ένας χριστιανικός-βαλκανικός συνασπισμός αποτελούμενος από Σέρβους, Βόσνιους, Αλβανούς και Ρουμάνους συνετρίβη από τον οθωμανικό στρατό του σουλτάνου Μουράτ. Εκείνη η αιματηρή μάχη κράτησε μόνο δέκα ώρες, όμως οι νικημένοι δεν έπαψαν ποτέ, έως σήμερα, να θρηνούν αυτή την ήττα.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]