Με εφαλτήριο το αρχέγονο δίλημμα της σανίδας του Καρνεάδη, στο στόχαστρο της παρούσας εργασίας τίθενται δύο από τα πιο πολυσυζητημένα `τραγικά διλήμματα` μιας μεταηρωικής κοινωνίας δυτικού τύπου και ερωτάται: Επιτρέπεται να καταρριφθεί ένα κατειλημμένο από τρομοκράτες επιβατικό αεροσκάφος που κατευθύνεται κατά το πρότυπο της 11ης Σεπτεμβρίου πάνω σε κατοικημένο κτήριο, προκείμενου να αποφευχθεί η ολέθρια για χιλιάδες ανθρώπους πρόσκρουση; Επιπλέον: είναι δικαιολογημένη η χρήση `σωστικών βασανιστηρίων` εις βάρος ενός τρομοκράτη, προκειμένου να αποκαλύψει σε ποιο σημείο έχει τοποθετήσει μια ωρολογιακή βόμβα που από στιγμή σε στιγμή πρόκειται να εκραγεί; Τα δύο αυτά ζητήματα εξετάζονται στο φόντο του λεγόμενου `Ποινικού Δικαίου του Εχθρού` και, ειδικότερα, σε συνδυασμό με το εξής ερώτημα: είναι σωστό και σκόπιμο να διαβρώνεται διαρκώς, στο όνομα της ασφάλειας, το παραδοσιακό σύστημα του Ποινικού Δικαίου από οιονεί πολεμικές σκέψεις οι οποίες διχοτομούν την κοινωνία σε πολίτες-πρόσωπα και σε άτομα-εχθρούς, και έτσι να θυσιάζεται η ζωή κάποιων αθώων, αντιστοίχως δε να προσβάλλεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια των τρομοκρατών; Ή μήπως τελικά fiat iustitia, pereat mundus;

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]