«Το Χρυσαφένιο Τόξο» ακόμα και στην πρώτη του γραφή τιμήθηκε με έπαινο της γυναικείας λογοτεχνικής συντροφιάς, όπου μεταξύ των άλλων, τα μέλη της κριτικής επιτροπής αναφέρουν: «. . . Μέσα σε ένα κλίμα καλοσύνης και φιλίας τοποθετεί ο συγγραφέας τα πρωτότυπα και ποικίλα περιστατικά του έργου. . .». Ο ήρωάς μας με το ψευδώνυμο «Ασημένιο Βέλος» ζητά αλληλογραφία μέσω ενός περιοδικού. . . Στην έκκλησή του αυτή ανταποκρίνονται διάφορα νεαρά άτομα που χρησιμοποιούν κι αυτά ψευδώνυμα όπως : Γαλάζιος Αετός, Γαζία, Ροδόφυλλο, Σταγόνα του Άραχθου κ.α. Όταν αρχίζει η ιδιαίτερη αλληλογραφία, φανερώνεται ποιο πρόσωπο κρύβεται πίσω από κάθε ψευδώνυμο. Η κάπως καθυστερημένη ανταπόκριση, ωστόσο, του «Χρυσαφένιου Τόξου» κι η δήλωσή του: «Ένα ασημένιο βέλος για να φτάσει στον προορισμό του, έχει ανάγκη από ένα τόξο ξύλινο, χρυσό ή χρυσαφένιο. Κι ένα τόξο πάλι για να είναι χρήσιμο, χρειάζεται το βέλος», σημαδεύει την πορεία της Ιστορίας καθώς το «Τόξο» αυτό περιβάλλεται με ένα μυστήριο. . .

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]