Η βασική θέση που επιχειρεί να αναδείξει το βιβλίο είναι ότι η κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος δεν είναι παρά μια από τις διαστάσεις της παγκόσμιας κρίσης (2007,2008, 2009. . .) και μάλιστα η πιο έκδηλη και άρα η πιο επιφανειακή και η πιο ελέγξιμη. Η κρίση που μαστίζει την παγκόσμια οικονομία είναι η κρίση των σχημάτων αναπαραγωγής του κεφαλαίου που καθιερώθηκαν τη δεκαετία του 1980, είναι δηλαδή η κρίση του ύστερου, ακραίου, παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Παραδόξως, ενώ το ποσοστό κέρδους ανακάμπτει στον ανεπτυγμένο κόσμο από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, οι επενδύσεις παγίου κεφαλαίου δεν ακολουθούν, με αποτέλεσμα η ανεργία να διαιωνίζεται, οι επισφαλείς ή `ευέλικτες` μορφές απασχόλησης να πολλαπλασιάζονται και οι κοινωνικές ανισότητες να διογκώνονται. Η παγκόσμια κρίση είναι μια πρωτοφανής, οικονομική `αρρυθμία` που προκύπτει ως αποτέλεσμα των αποσυντονισμένων, απορρυθμισμένων, αλληλοσυγκρουόμενων δυναμικών του παρακμάζοντος καπιταλισμού. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]