Μεταξύ 17ου και 18ου αιώνα συντελέστηκε μια σημαντική μεταβολή στη γεωργική παραγωγή της περιοχής. Από τις εποχιακές-μονοετείς καλλιέργειες πέρασε ο αγροτικός κόσμος στις δεντροκαλλιέργειες και στην αμπελοκαλλιέργεια. Αυτά απαιτούσαν περισσότερη απασχόληση για την προετοιμασία και τη συγκομιδή της παραγωγής, απαιτούσαν σχεδόν μόνιμη εγκατάσταση στα κτήματα ή τουλάχιστον την εγκατάσταση για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Οι άντρες καλλιεργητές ή κτηνοτρόφοι, αφού «βολοδέρνονταν» όλη μέρα στα χωράφια και στα λιβάδια, το βράδυ έμπαιναν στο θόλο για ξεκούραση και ασφάλεια. Εκεί είχαν τα απολύτως απαραίτητα, όπως να φάνε ένα κομμάτι ψωμί, να ανάψουν φωτιά για να ζεσταθούν το χειμώνα, να πιούνε μια γουλιά δροσερό νερό το καλοκαίρι και να ξαποστάσουν σε μια γωνιά χωρίς να βρέχονται. Οι πόρτες ήταν μικρές και χαμηλές για περισσότερη ασφάλεια και παράθυρα το βράδυ δεν χρειάζονταν, αρκούσαν οι τρύπες εξαερισμού.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]