(. . .) Μέσα στο ευρωπαϊκό καλλιτεχνικό περιβάλλον στο οποίο ζει και δημιουργεί η Χρύσα Ρωμανού κατά την εικοσαετία 1961-81 έχει πλήρη επίγνωση των αδιεξόδων στα οποία οδηγείται η ζωγραφική αφήγηση που ολοένα και περισσότερο μετατοπίζεται από την αναπαράσταση σε άλλα εξω-καλλιτεχνικά πεδία και μέσα έκφρασης, από την εικόνα στη χειρονομία και τη σωματική παρέμβαση, ή από τα πινέλα και τον καμβά στα προκατασκευασμένα υλικά και τεχνολογικά μέσα. Όταν το έργο της δεν αφηγείται αυτά ακριβώς τα αδιέξοδα και γενικότερα την περιπέτεια της γραφής, προτείνει νέες αφηγηματικές ρητορικές της εικόνας και της τρισδιάστατης κατασκευής. Δοκιμάζει αποσπασματικές διηγήσεις, σύντομες ή εκτεταμένες, με λέξεις ή με σιωπές, αντλώντας υλικό από προσωπικές εμπειρίες και παιδικές αναμνήσεις ή από ξένες διηγήσεις παλαιών ζωγράφων και σύγχρονων ποιητών. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]