Παρόλο που από πολλούς θεωρήθηκε απλοϊκό και εύκολο, το εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο αντιμετωπίζει δυο τουλάχιστον προκλήσεις, που το καθιστούν ενδιαφέρον ακόμα και για απαιτητικούς αναγνώστες: Από τη μια το γεγονός ότι απευθύνεται σε ένα ιδιαίτερα ανομοιογενές και διευρυμένο ακροατήριο, αφού οι μικροί αναγνώστες του, μη γνωρίζοντας ακόμη ανάγνωση, απαιτούν τη συνδρομή ενηλίκων συν-αναγνωστών. Από την άλλη, δυο κώδικες κατασκευάζουν μια ιστορία, που δεν είναι ούτε αυτή που αφηγούνται οι λέξεις ούτε εκείνη που δείχνουν οι εικόνες, αλλά μια τρίτη, που προκύπτει από τη συνεργασία των δύο. Υπηρέτης δύο αφεντάδων, το εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο καταφέρνει την ίδια ώρα που μιλά στον μικρό να απευθύνεται συγχρόνως και στον ενήλικο και την ίδια στιγμή που διαβάζεται ως λεκτικό κείμενο να γίνεται και αντικείμενο παρατήρησης ως μια σειρά από εικόνες. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]