To σχολείο λειτουργεί ως µονάδα οργανωσιακής µάθησης και αλληλεπίδρασης µε όλους τους εµπλεκοµένους φορείς. Όταν ο σύλλογος των εκπαιδευτικών δηµιουργεί ένα κοινά αποδεκτό όραµα, µέσα από ένα δηµοκρατικό διάλογο, αυτό-οργανώνεται, προγραµµατίζεται και λειτουργεί µε ευελιξία και προσαρµοστικότητα προς όφελος των µαθητών και των εκπαιδευτικών. Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο διευθυντής-ηγέτης γίνεται ο ίδιος εµπνευστής του οράµατος. Καλείται να διαχειριστεί συγκρούσεις, διάφορες προσωπικότητες και ρόλους, να τους καθοδηγήσει προς µια κοινή πορεία, περνώντας µέσα απ’ τις συµπληγάδες διαφορετικών αντιλήψεων, ανταγωνιστικών συµπεριφορών και συγκρουσιακών καταστάσεων. Στο βιβλίο αυτό επιχείρησα µέσα από τις ηµι-δοµηµένες συνεντεύξεις, ενός τυχαίου δείγµατος, διευθυντών σχολικών µονάδων δευτεροβάθµιας εκπαίδευσης της Αθήνας, να διερευνήσω τις στρατηγικές που ακολουθούν οι διευθυντές και τις δεξιότητες που αξιοποιούν, όταν καλούνται να επιλύσουν συγκρούσεις/διαφωνίες, που παρουσιάζονται σε µια τυπική σχολική µονάδα µεταξύ των εκπαιδευτικών του σχολείου τους.