Η ανώτατη πηγή της δυστυχίας είναι η αποκοπή του εαυτού μας από τομείς της ύπαρξής μας, που δε γνωρίζουμε πώς να αποδεχόμαστε ούτε πώς να ενσωματώνουμε, απέναντι στους άλλους, τη φύση και τον Κόσμο. Η Ευτυχία βρίσκεται από την πλευρά της ένωσης και της συνένωσης με τη Φύση του ποιοι είμαστε, με τους άλλους και με το όλο στο οποίο ανήκουμε. Υπάρχουν δύο υπέρτατοι θησαυροί, που διατίθενται δωρεάν και πρέπει να επαναξιολογηθούν με κάθε γενναιότητα: η Ζωή και η Επίγνωση, που μας ενώνουν με το φυσικό κόσμο, με τον πανταχού παρόντα Βίο -την πανταχού παρούσα Ζωή- και μας καθιστούν αλληλέγγυους, στην ουσία του ποιοι είμαστε, με όλους τους ανθρώπους.

Η Κατάθλιψη είναι σαν ένας εσωτερικός χειμώνας, όπου όλα φαίνονται να αποσύρονται στιγμιαία, το τοπίο φαίνεται πιο ερημικό, τα χρώματα εξασθενούν από την έλλειψη του ήλιου και οι άνθρωποι δεν εξωτερικεύονται, γίνονται ιδιαίτερα ευαίσθητοι σε ότι πάει στραβά ή πήγε στραβά στους ίδιους και στη ζωή τους. Η μερική ευτυχία είναι ήδη η συνειδητοποίηση ενός μονοπατιού : με κάποιο τρόπο, αισθανόμαστε ότι είμαστε στη σωστή κατεύθυνση όταν, ακολουθώντας απλά αυτό το μονοπάτι φαίνεται να μας ηρεμεί και να μας φέρνει μέσα μας ευχαρίστηση.