Στα πρέπει των κανόνων της βιωτής υποχρεούται η λογική να υπερκεράσει το συναίσθημα. Ε!!! Το ιστορικό μυθιστόρημα τούτο κινείται σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση. Τα αφηγήματα και η ιστορία γέμισαν τις σελίδες του με λεβεντιά, πόνο και τόλμη.
Αδεώς απόλλυμαι - Αφόβως αφανίζομαι.
Πράγματι χάθηκε περήφανα ο Ελληνισμός του Πόντου κι απ` τη ζωή και απ` τα χώματά του. Όμως αδυνατεί και η πιο σκληρή σκλαβιά να του στενέψει την έφεσή του για ελευθερία. Ελευθερία... προς το βουνό... τον θάνατο... ή προς την αυτοεξορία. Και στην πατρώα γη και στην `φιλόξενη` Σοβιετική Ένωση που βρέθηκαν πολλοί κυνηγημένοι από τους Τούρκους, υπέστησαν την τραγωδία της γενοκτονίας.
Με δύναμη ανερμήνευτη πολλοί επιβιώσανε πιασμένοι απ’ την ελπίδα να τους δεχτεί η γενέτειρα πατρίδα, η Ελλάδα. Όμως μήπως φτάνοντας στην Ελλάδα των ονείρων τους αντί για το όνειρο βρήσκαν τον εφιάλτη;
Μέσα στην δίνη των τεκταινομένων, δεν έπαυαν να συμμετέχουν στις χαρμολύπες της ζωής...
Οι ήρωές μας άραγε τι τέλος είχαν;;;; Η οικογένεια Παυλίδη πέρασε σώα την λαίλαπα;;;; Βρήκε η Σουμέλα την χαμένη Φωτεινούλα της;;; Ξανάσμειξαν ο Ντάνη ο αλλόθρισκος κι η Ερατώ;;;;

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]