Η περίοδος του αυτοκράτορος Ιουστινιανού ανήκει εις τας σημαντικωτέρας της ιστορίας του ελληνορρωμαϊκού κράτους, δοθέντος ότι κατ` αυτήν κατεβλήθησαν σύντονοι προσπάθειαι ανασυστάσεως του imperium romanum, οπότε και ήρχισεν η εντατική ενασχόλησις εις όλους εκείνους τους τομείς, οίτινες σα εξησφάλιζον την επιτυχίαν του σκοπού τούτου. Μεταξύ των τομέων τούτων συγκαταλέγεται και το δίκαιον λόγω της αμφιδρόμου και αμφοτεροβαρούς πολιτιστικής του υποστάσεως, τούτο μεν ως δημιουργού του δικαίου, τούτο δε ως αντανακλάσεως της πολιτιστικής στάθμης του λαού, καταγραφομένης εν τέλει εις τους κανόνας δικαίου. O διττός ούτος ρόλος του δικαίου καταδεικνύει την σπουδαιότητα αυτού, τόσον ως διαμορφωτού πολιτισμού, αφ` ου οι κανόνες δικαίου τη ισχύϊ του εξαναγκαστού δια της συνεχούς υποχρεωτικής ακολουθίας των διαμορφώνουν συγκεκριμένην συμπεριφοράν, καθισταμένης του λοιπού επακόλουθον του ούτω πως διαμορφωθέντος αισθήματος δίκαιου, [...] (Από την εισαγωγή της έκδοσης)