Ο στοχασμός του Friedrich Nietzsche συνέχεται στο πολυσχιδές της ανάπτυξής του από παραγωγικές πολιτικές σκέψεις, που επιρρωννύουν το νιτσεϊκό στοίχημα της άρσης πολλαχώς ενόχων ιδεολογημάτων και της ποιοτικής προώθησης του ανθρώπινου. Αδιάλειπτα θεώμενος ο Nietzsche, αναδιπλώνεται έντονα κριτικός στον πολιτικό του λόγο, δίνοντας δείγματα πολιορκητικής γραφής, στα πλαίσια μιας ιδιάζουσας πολιτικής πράξης. Οι «Ανεπίκαιροι Στοχασμοί», των οποίων η συγγραφή κράτησε από το 1873 μέχρι το 1876, θα μπορούσαν νομίζω, με κάθε ασφάλεια, να χαρακτηριστούν ως η αιχμηρότατη άκρη της νιτσεϊκής πολιτικής πένας, παρ’ όλο που οι διάσπαρτες στο νιτσεϊκό έργο πολιτικές κρίσεις δεν είναι λιγότερο αποτελεσματικές. Το πρώιμο τούτο πόνημα - με την ετυμολογική βαρύτητα του όρου - αποτελεί την πιο επικαιρική παρέμβαση της νιτσεϊκής σκέψης. Με δίχως ενδοιασμούς, με πάθος και αυστηρή γλώσσα, στοχεύει τα σύγχρονά του - και όχι μόνο - πολιτικά δρώμενα, μαρτυρώντας μια ευρεία αντίληψη για το πολιτικό στοιχείο και τον ορίζοντα που καταλαμβάνει. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο της εισαγωγής της έκδοσης]