Στό «ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ» αὐτό ο συγγραφέας ἐπέλεξε κυρίως λιγότερο γνωστούς ἤ καί ἄγνωστούς συγγραφεῖς καί ποιητές. Ὄχι τούς μεγάλους καί γνωστούς κλασικούς τῶν ἑκατόν ἑξήντα περίπου χρόνων τοῦ 5ου καί 4ου αἰ. π.Χ., αὐτούς πού διδάσκονται στό Λύκειο καί στό Γυμνάσιο, ἐκεῖνα τά μοναδικά καί ἀξεπέραστα ὀνόματα τῶν πρωταθλητῶν τοῦ πνεύματος καί πρωτεργατῶν τοῦ παγκόσμιου πολιτισμοῦ. Οὔτε τόν Ὅμηρο καί τόν Ἡσίοδο. Ὅλοι αὐτοί εἶναι, κατά κάποιον τρόπο, ἔστω καί λίγο, γνωστοί, μεταξύ ἄλλων, τούς Προσωκρατικούς, παλιούς λυρικούς, μικρούς ἱστορικούς τῶν ἑλληνιστικῶν χρόνων, Ἀλεξανδρινούς γραμματικούς-φιλολόγους, ὄχι τόσο γνωστούς φιλοσόφους, νεώτερους ρήτορες, σοφιστές καί ποιητές, μαθηματικούς, ἀστρονόμους, γιατρούς, μουσικούς, Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας πού ἦταν κλασικοί φιλόλογοι καί ἄλλους.