Το εργοστάσιο της Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων (ΑΕΕΧΠΛ), αυτό που οι Πειραιώτες γνώριζαν ως Λιπάσματα Δραπετσώνας, χτίστηκε στην είσοδο του λιμανιού το 1909. Κατά τον πρώτο μισόν αιώνα της λειτουργίας του, υπήρξε η ναυαρχίδα της χημικής βιομηχανίας στην Ελλάδα και το μεγαλύτερο βιομηχανικό συγκρότημα του Πειραιά και της Αθήνας. Κατεδαφίστηκε σχεδόν ολόκληρο, τον Αύγουστο του 2003. Ο μηχανολογικός εξοπλισμός, τμήματα του οποίου είχαν ηλικία ενός αιώνα, εκποιήθηκε ως άχρηστο `σκραπ`. Σήμερα, από τις σχεδόν εκατό μονάδες του εργοστασίου, που αποτυπώνονται σε αυτό το βιβλίο, σώζονται μόνο το υαλουργείο, ο ηλεκτρικός σταθμός, το κτήριο του Ινστιτούτου Νικόλαος Κανελλόπουλος και ο ταινιόδρομος της προβλήτας Κράκαρη.
Το βιομηχανικό συγκρότημα ισοπεδώθηκε, προκειμένου να αποκτήσει το οικόπεδο μεγαλύτερη αξία για τους σημερινούς ιδιοκτήτες του. Η προσπάθεια η οποία έγινε, ώστε να μην κλείσουν τα Λιπάσματα, να μην απολυθούν οι εκατοντάδες εργαζόμενοι, να μην ισοπεδωθεί ένας χώρος εργασίας και μνήμης, αν και υπήρξε συστηματική και μακρόχρονη, δεν απέδωσε.
Στις σελίδες του βιβλίου, δημοσιεύεται το σύνολο του ιστορικού και τεχνικού τεκμηριωτικού υλικού για το εργοστάσιο, την επιχείρηση, τους εργαζομένους, το χώρο και τις εγκαταστάσεις. Διασώζονται έτσι στοιχεία της ιστορίας, τα οποία εξαφανίστηκαν με την κατεδάφιση των κτηρίων και την αποξήλωση του εξοπλισμού. Η συλλογή και επεξεργασία του υλικού πραγματοποιήθηκε κατά την περίοδο 1996-2004, στο πλαίσιο της ερευνητικής δραστηριότητας του Εργαστηρίου Αστικού Περιβάλλοντος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]