(...) Ψάλλεται το Aπολυτίκιον. Γίνεται ή απόλυσις. Μένεις αναπαυμένος εν ειρήνη, για την αλήθεια της αγάπης πού `εκκέχυται εν ταις καρδίαις ημών`. Καί ή χαρά δεν τελειώνει. Το Απολυτίκιον της απολύσεως του Εσπερινού είναι ή αρχή του Όρθρου της επομένης. Ζούμε ήδη την αδιάκοπη συνέχεια μέσα στην ανέσπερη ημέρα της Εκκλησίας, την καινή κτίσι καί πολιτεία, όπου τα πάντα πεπλήρωται φωτός. Ο Θεάνθρωπος δεσπόζει των επουρανίων καί των επιγείων. Είναι το Α καί το Ω της ζωής καί της σωτηρίας όλων. Έτσι περιβαλλόμενοι από το πλήρωμα της χάριτος, απολαμβάναμε την αρχή καί το τέλος, τη μοναξιά καί την κοινωνία, την ησυχία καί τη δράσι, το κήρυγμα καί τη σιωπή, την καλλιτεχνία καί τη θεολογία, τη ζωή καί το θάνατο. `Πάντα αναμίξ γέγονε`. Καί αποκτούν το δυναμισμό της θείας περιχωρήσεως. Όλα είναι αυθορμητισμός αλήθειας καί παροχή χαράς. Γιατί ή ζωή εκ του Τάφου ανέτειλε καί ανατέλλει. (...)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]