[...] Στο ανωτέρω πλαίσιο κεφαλαιώδη θέση κατέχουν οι αντιλήψεις του Πλάτωνα περί δικαίου. Διαθέτουμε τις κειμενικές προϋποθέσεις για να υποστηρίξουμε ότι η έννοια του δικαίου ανήκει στον αστερισμό των προσφιλών θεμάτων του, την οποία υποστηρίζει στους αρεταϊκούς και πολιτικούς διαλόγους του, κυρίως όμως και συστηματικά στους: `Γοργίας`, `Πολιτεία`, `Πολιτικός` και μάλιστα υπό ποικίλες οπτικές, και θεματολογικές και μεθοδολογικές. [...]
Στην κατηγορία λοιπόν των ανωτέρω διαλόγων μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι ανήκει και ο `Περί δικαίου`. Ωστόσο, σύμφωνα με τη σχετική έρευνα δεν ανήκει στον κατάλογο των γνήσιων πλατωνικών κειμένων. Για μια συνοπτική παρουσίαση του ζητήματος παραθέτουμε τις ακόλουθες επισημάνσεις που διατυπώνει ο J. Souille στην κριτική έκδοση του κειμένου, από τις εκδόσεις `Les Belles Lettres`, tome III, 3e partie, Paris 1989: `Αυτό που χαρακτηρίζει τον ψευδο-πλατωνικό διάλογο, αυτό είναι, πράγματι, η καλλιτεχνική πενία και το τετριμμένο των ιδεών. Δεν βρίσκουμε καμία προσωπική σκέψη, καμία από τις πηγαίες εκφράσεις που συγκροτούν τη γοητεία και του πιο μικρού διαλόγου του Πλάτωνα.` [...]
Αναφορικά με τα ανωτέρω έχουμε να παρατηρήσουμε, ήδη προοιμιακά, ότι κατά την εκτίμησή μας οι ιδέες του `Περί δικαίου` διαλόγου κάθε άλλο παρά κοινότυπες είναι. Όπως θα επιχειρήσουμε να δείξουμε στη νοηματική ανάλυση του κειμένου, εκφράζουν μια προοδευτική -αν όχι ριζοσπαστική- αντίληψη περί του κοινωνικού πράττειν και περί επιστήμης και αντανακλούν τις ανησυχίες ενός μορφώματος με μη συμβατικά ενδιαφέροντα. Ή, τουλάχιστον, ενός συλλογικού σώματος που επιχειρεί να υπερβεί τη συμβατικότητα. [...]`

[Απόσπασμα από το κείμενο της εισαγωγής της έκδοσης]