Η δεκαετία του 1912-1922 υπήρξε η πιο ελπιδοφόρος και ταυτόχρονα η πιο καταστρεπτική για τον ελληνισμό. Ό,τι ονειρεύθησαν, ό,τι επόθησαν, ό,τι ετραγούδησαν δεκαπέντε γενεές υπόδουλων από την Άλωση και εφεξής, επάσχισε η γενεά των πατέρων μας να καταστήσει πραγματικότητα: «Την εις το αρχαίον αποκατάστασιν». Όπως ευχόταν με μαύρα δάκρυα «επί των ποταμών της Βαβυλώνος» ο λόγιος του τουρκοκρατούμενου Βυζαντίου Θεοδόσιος Ζυγομαλάς. Την εθνική ολοκλήρωση. Την απελευθέρωση των αλυτρώτων αδελφών. Προς στιγμήν, το όνειρο ψηλαφίστηκε. Έπειτα ήρθε η μεγάλη καταστροφή. Και η μεγάλη συρρίκνωση... Τί έφταιξε γι’ αυτό; Ο διχασμός, ο ξένος παράγων, οι «τυχοδιωκτικοί χειρισμοί» του Ελευθερίου Βενιζέλου ή η «πολιτική αναξιότητα» των αντιπάλων του; Τί από όλα; Ή όλα αυτά μαζί; Πάθη, προκαταλήψεις, ανεκρίζωτα βιώματα, εδραιωμένες πλάνες και παραταξιακές ενοχές, που προσπαθούν ακόμη και σήμερα να δικαιωθούν με την απλοποίηση ή τη διαστροφή των γεγονότων, θολώνουν την ιστορική όραση και δυσχεραίνουν την έρευνα. Στις σελίδες του βιβλίου αυτού (που χρονικώς αφορά την περίοδο 1913-1921), ο αναγνώστης θα εύρη μια τεκμηριωμένη και απροκάλυπτη απάντηση στα ερωτήματα που εξακολουθητικά θέτει η πολυτάραχη αυτή εποχή.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]