Αντιγόνη, Ιφιγένεια, Προμηθέας, Άλκηστη και μια χούφτα ακόμα τραγικών ηρώων συνθέτουν τον πυρήνα της συλλογικής μας μνήμης και στοιχειώνουν το φανταστικό μας. Το κύρος των αρχαίων τραγωδιών ως αυθεντικών μνημείων ελληνικότητας τις μετέτρεψε σε στυλοβάτες του `ιερού σκοπού` της εθνικής διαπαιδαγώγησης και του δόγματος της πολιτισμικής μας συνέχειας. Μέσα από την επαγγελματική παραστασιογραφία, την εκπαιδευτική της χρήση ή το παιδικό ανάγνωσμα η αρχαία τραγωδία επιχείρησε να σφυρηλατήσει μια ιδανική και αψεγάδιαστη εθνική ταυτότητα και να συμβάλει στην εθνική συναίνεση - ευσεβή πόθο των κυβερνήσεων μετά τον Εμφύλιο. Η Ευαγγελία Μουλά εξετάζει το θέμα των χρήσεων και των καταχρήσεων της αρχαίας παράδοσης, της εκάστοτε πρόσληψής της, ακόμα και της ιδεολογικής εκμετάλλευσής της σ` ένα βιβλίο γραμμένο με τόλμη, θέτοντας καίρια και διαχρονικά ερωτήματα τα οποία δεν επιδέχονται μονολιθικές ή απόλυτες απαντήσεις.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]