Στο βιβλίο αυτό φιλοξενούνται αυτονόητες διαπιστώσεις και αγωνιώδεις προειδοποιήσεις του συγγραφέα επί τρεις δεκαετίες. Από τα επιλεγμένα άρθρα του συγγραφέα δημοσιευθέντα στο `Βήμα` και στον `Οικονομικό Ταχυδρόμο`, τα οποία σχολιάζονται και με βάση τα συμβάντα στην διαδρομή των χρόνων και τα όσα βιώνουμε σήμερα, προκύπτει ότι ο εφιάλτης που ζούμε τώρα όχι μόνο δεν ήταν απρόβλεπτος, αλλά και θα μπορούσε σε αρκετή έκταση να προληφθεί. Η αυστηρή κριτική που ασκείτο όχι μόνο στην εκάστοτε Κυβέρνηση, αλλά και σε κάθε άλλη εξουσία (κόμματα, ΜΜΕ, συνδικαλιστές) αγνοήθηκε. Ο κοινός νους, από τον οποίο επήγαζαν τα κείμενα αυτά, απορριπτόταν από τους βολεμένους ή από τους προσδοκώντες να απολαύσουν την ευημερία που εξασφάλιζαν οι δωρεάν επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο ασύνετος δανεισμός κράτους και ιδιωτών, το βόλεμα σε κάποια θέση στο δημόσιο ή σε προνομιούχες δημόσιες επιχειρήσεις και συντεχνίες, παράλληλα με τα οφέλη που εξασφάλιζε η ατιμωρησία σε κάθε είδους παραβατικότητα.
Φαίνεται απίστευτο ότι ακόμα και την περίοδο 1964-1966, όταν άρχισαν για πρώτη φορά οι άφρονες παροχές από άδεια ταμεία και με προσφυγή στον δανεισμό από το εξωτερικό, ο συγγραφέας με άρθρο του προειδοποιούσε (με την τότε εν χρήσει καθαρεύουσα) `δανειζόμεθα από το εξωτερικόν δια να εξοφλούμεν τα χρέη μας προς το εξωτερικόν` και ότι `η Ελλάς έφθασε εις αδιέξοδον από τον συνεχή δανεισμόν και με την μη παραγωγικήν αξιοποίησίν του`. Στο βιβλίο αυτό μπορεί ο αναγνώστης να διαπιστώσει πόσο ολέθρια για τον τόπο αποδείχθηκε η συστηματοποίηση των παροχών με δανεικά κατά τη δεκαετία του `80, την οποία έκτοτε συνέχισαν όλες οι κυβερνήσεις προκειμένου `να περνάμε καλά` ακόμα και σε βάρος των νεότερων γενιών, που τώρα απελπισμένες αντιμετωπίζουν ένα εφιαλτικό μέλλον.
Τα όσα επισημαίνονται στο βιβλίο αυτό και τα οποία αγνοήθηκαν όταν υπήρχε καιρός, ο συγγραφέας ελπίζει ότι μπορεί να αποδειχθούν χρήσιμα, για την πορεία ακόμα και στο ζοφερό σήμερα.
Όπως έγραφε και στην προηγηθείσα έκδοση με τον τίτλο `Κοινός Νους` (1993), πολλοί αναγνώστες θα διαπιστώσουν ότι ο συγγραφέας δεν διστάζει να λέει ξεκάθαρα αυτά που θα ήθελε ο καθένας να πει σε κάποιες δύσκολες ώρες κατά τις οποίες αισθάνεται την ανάγκη να ξεσπάσει, αλλά δεν τολμά από τον φόβο μήπως ενοχλήσει τους ισχυρούς ή διακυβεύσει προσωπικά συμφέροντα ή αντιμετωπίσει τη λάσπη, που και αυτή χρησιμοποιείται με το φτυάρι προς κάθε αποπειρώμενο να φωνάξει, όπως το παιδάκι στο γνωστό παραμύθι του Άντερσεν, πως `ο βασιλιάς είναι γυμνός`.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]