Πως μπορούμε να κατανοήσουμε (και να σχεδιάσουμε για) μια πόλη με οδηγό την ισχυρή πολυπλοκότητα μέσα στο χρόνο; Πως μπορούμε να αναζητήσουμε την «αλήθεια» για το κτισμένο περιβάλλον της μέσα από συχνά αντικρουόμενες βιβλιογραφικές πηγές, φιλτραρισμένες από διαφορετικές εθνικές/ πολιτισμικές ιδεολογίες; Γιατί μια ολόκληρη ιστορική περίοδος της πόλης χαρακτηρίζεται ως «λυπηρή παρένθεση»; Το βιβλίο αυτό ξεκινά με την υπόθεση εργασίας ότι «ιστορία και σχεδιασμός είναι δυναμικά `σχέδια`, συγχρονικά και σε ίσα μέρη σχηματίζοντας τον αστικό χώρο». Απορρίπτοντας τη χρονολογική παράθεση της ιστορίας, παρουσιάζει το παρελθόν της Θεσσαλονίκης σε 27 αυτοτελείς ιστορίες, καθεμία με επίκεντρο μια τοποθεσία / κτίριο της πόλης που παραπέμπει σε κάποια άλλη πόλη. Τα αποτυπώματα των άλλων πόλεων στον αστικό ιστό της Θεσσαλονίκης μεταφέρουν το «αλλότριο» στον οικείο χώρο της πόλης· ο χάρτης της πόλης γίνεται η γραφική απόδοση διασύνδεσης.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]