Πώς γίνεται στα πλαίσια ενός γάμου ο αυνανισμός να αποτελεί την πιο εξαίσια, ραφινάτη τέχνη; Πώς είναι δυνατόν ένας άντρας να θεωρείται ανολοκλήρωτος πριν από το γάμο και τελειωμένος μετά απ` αυτόν; Γιατί όλοι συμφωνούν, πίσω από την πλάτη των νεονύμφων, πως ο γάμος βλάπτει σοβαρά την τσέπη, την υγεία και την ερωτική μας ζωή, μα αρνούνται να το παραδεχτούν δημοσίως; Όποιες κι αν είναι οι απαντήσεις, ένα είναι σίγουρο: τα παιδιά μας μεγαλώνουν με λάθος πρότυπα! Μαθαίνουν στο happy end, αυτό που τα κάνει, χωρίς γαμήλια τελετή - με τις νυφούλες να καλπάζουν πάνω σε άλογο με νυφικό Ασλάνη - να νιώθουν αδύναμα, αθλητές χωρίς αναβολικά και. . . να μισούν τον τρίτο που παρεμβάλλεται ανάμεσα στους δύο που νυστάζουν. . . και που τους ξυπνάει! Η ουσία, πάντως, είναι μία: οι παντρεμένοι μπορεί να έχουν ψυχή, παραμένουν όμως κακόγουστοι, επειδή όταν ζεις μέσα σε στάβλο, δεν μπορείς παρά να συμπεριφέρεσαι σαν φοράδα! Γι` αυτό, στις λεγεώνες των άνευρων ηθικολόγων, ας προτάξουμε τα στήθη (αν δεν είναι σιλικονάτα) ή καλύτερα: «Μια κλοτσιά στα πισινά θα ήταν μια έκτακτη αντίδραση», για να χρησιμοποιήσω μια φράση του Μάνου Χατζηδάκι.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]