Ο γράφων, νεαρός τότε κομμουνιστής -και μάλιστα παθιασμένος- διαβάζοντας, όσα μπορούσε γύρω από τη μαρξική θεωρία του κράτους, συνέτασσε μια σειρά ερωτημάτων-αντιρρήσεων, αντιτιθέμενος στα όσα `αστικά` μας έλεγε ο καθηγητής.
Έτσι, λοιπόν, κάθε Παρασκευή εμφανιζόμουν στο `φροντιστήριο` του ελευθέρου διαλόγου υποστηρίζοντας τη μαρξική θεωρία, την οποία βεβαίως γνώριζα υποτυπωδώς.
Ο Βεζανής αισθανόταν ευχάριστα σ` αυτό το ιδεολογικό - πολιτικό κοντράρισμα και έτσι είχε καθιερωθεί στο `φροντιστήριο` αυτό να πρωταγωνιστεί ο γράφων με `τη βιομηχανία των ερωτήσεων`, που είχαν ως πηγές τη μαρξική βιβλιογραφία, η οποία στήριζε την Κομμουνιστική Κοινωνία.
Από τότε θυμάμαι τις οργίλες αντιρρήσεις του δασκάλου που μου απαντούσε: `Ποιος σας είπε κύριε ότι ο κομμουνισμός θα καταργήσει το φθόνο, τη ζήλεια, τα ερωτικά πάθη, την κακότητα του ανθρώπου, το ατομικό συμφέρον;`
Έπρεπε να περάσουν έξι σχεδόν δεκαετίες για ν` αναγνωρίσω πόσο δίκαιο είχε ο δάσκαλος και μάλιστα τόσο πολύ ώστε να οδηγηθώ το 2010 στην έκδοση του έργου μου: `Η κομμουνιστική Ουτοπία` (από εκδ. `Κάδμος` και το 2013 από εκδ. `Πελασγός`).
Στο έργο μου αυτό αναπτύσσω τα όσα απέρριπτα τότε και μάλιστα με μεγάλο πάθος αλλά και μέγα λάθος.
Ανεξάρτητα όμως απ` όλα αυτά εκείνες οι ιδεολογικές -κατά βάσιν- αντιπαλότητές μας, μας έφεραν πιο κοντά μαθητή και δάσκαλο και μας οδήγησαν σε μία αλληλοεκτίμηση, η οποία θα επιβεβαιωθεί μετά από μία δεκαπενταετία περίπου, όπως θα καταδειχθεί σε άλλο σημείο αυτής της μαρτυρικής κατάθεσης.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]