Κατά την αρχαιότητα, ο δούλος βρισκόταν στον πυρήνα του ελληνικού και του ρωμαϊκού πολιτισμού, σε δύο κόσμους όπου η δουλεία ήταν ένα απόλυτα φυσιολογικό φαινόμενο. Μέρος των λησμονημένων της ιστορίας, κοινό αντικείμενο στην ιδιοκτησία άλλων, όπως τα σπίτια και τα ζώα, μετείχε σε όλες τις οικονομικές δραστηριότητες: παρών στα χωράφια, στα ορυχεία και στα εργαστήρια, ενώ μπορούσε εξίσου να είναι έμπορος, δάσκαλος ή διοικητικός υπάλληλος. Ως οικιακός δούλος, ζούσε στο άμεσο περιβάλλον του κυρίου και της κυρίας του, και συχνά μετείχε στην εκπαίδευση των παιδιών τους. Η βία, καταρχήν υπεύθυνη για την κατάστασή του, τον ακολουθούσε σε όλη του τη ζωή μέχρι την απελευθέρωσή του - αν την επιτύγχανε ποτέ.
Οι καθηγητές Jean Andre και Raymond Descat, ειδικοί στο ρωμαϊκό και τον ελληνικό κόσμο αντίστοιχα, μεσ` από τις διασταυρούμενες και συμπληρωματικές οπτικές τους παρουσιάζουν μια νέα εικόνα του δούλου κατά την αρχαιότητα. Ο δούλος ζούσε έναν `κοινωνικό θάνατο`, μέσα σ` αυτόν όμως ανθούσε ένας ατομικός βίος, κι αυτός ακριβώς περιγράφεται εδώ. Η μικρή ιστορία μέσα στη μεγάλη, επίσημη Ιστορία. Ο κοινωνικά `αόρατος` δούλος υπήρχε, κι αυτό το βιβλίο φωτίζει μ` έναν εντελώς καινούργιο τρόπο τη ζωή του και την ηθικά καταδικαστέα πρακτική της δουλείας.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]