Γιατί ως τίτλος «... απογείωση της πολιτικής»; Απλό: διότι ο άσημος Νεομάρτυς Ιορδάνης αλλά και ο διάσημος Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ξεπερνούν το γεώδες φρόνημα και το γεώδες πρακτόν, πράγμα και πεπραγμένον της πολιτικής. Ενώ ο κράτιστος Γνώμων της πολιτικής, ο Θουκυδίδης, βρίσκεται συνεχώς εντός του γεώδους της πολιτικής... Μόνον οι Άγιοι και οι Μάρτυρες, προσωρινώς, πετυχαίνουν αυτήν την υψοποιόν πολιτική απογείωση, στις «ξεχωριστές στιγμές» τους. Πώς; Με την άρνησή τους να επικρατήσουν ως Κράτος εναντίον του πλησίον τους. Με την κενωτική τους θέληση να μοιραστούν τα όλα τους με τον πλησίον τους, μακρυνό και ξένο. Με τον εθελόθυτόν τους, ως άρνηση της βίας κατά του πλησίον τους εχθρού, άρα κατ` Εικόνα συντρόφου τους και αδελφού. Αυτές τις «ξεχωριστές στιγμές» της Εκκλησίας, της θριαμβευούσης, που δεν έγιναν ποτέ το πολίτευμα της κατά κόσμον Εκκλησίας του Δήμου, διότι εκεί εξακολουθεί, δυστυχώς, να θριαμβεύει ο Θουκυδίδης, αυτή την «Εισαγωγή στην απογείωση της πολιτικής», προσπάθησα εδώ, με το ανά χείρας πόνημα, να χειροτεχνήσω. [...]

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]