«Σημαντική πτυχή της εκπαιδευτικής διαδικασίας αποτελεί η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, οι οποίοι αποτελούν όχι μόνο τον αναντικατάστατο διαμεσολαβητή ανάμεσα στο διδακτέο αντικείμενο και στο εκπαιδευόμενο άτομο, αλλά και βασικό παράγοντα διαμόρφωσης και εξέλιξης της προσωπικότητας των μαθητών. Είναι επόμενο, λοιπόν, η λειτουργία και η αποτελεσματικότητα του σχολείου τόσο ως μέσου παροχής γνώσεων όσο και ως χώρου αγωγής να προσδιορίζονται σημαντικά από την ποιότητα των εκπαιδευτικών που υπηρετούν σ` αυτό. (...) Η μη ουσιαστική αλλαγή της γραφειοκρατικής ιδεολογίας της εκπαίδευσης, η γενικότερη δυσπιστία απέναντι στο κράτος, που δημιουργεί υπόνοιες ότι κάθε μορφή αξιολόγησης διατρέχει τον κίνδυνο να καταλήξει και πάλι σε αυταρχικό έλεγχο, και η έλλειψη σχετικής ενημέρωσης λειτουργούν ανασχετικά ως προς τη θεσμοθέτηση, πάνω σε νέες βάσεις, της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. (...) Η ευρύτερη συνειδητοποίηση των αιτίων που διαμόρφωσαν την αρνητική στάση των ελλήνων εκπαιδευτικών απέναντι στην αξιολόγηση θα διευκολύνει την επαναλειτουργία του θεσμού και κυρίως τη βελτίωσή του κατά το προσεχές μέλλον. Κάτι τέτοιο είναι πλέον αναγκαίο».

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]