Έχοντας την τιμή αλλά και την εύνοια της τύχης να είμαι γεννημένος στο ιερό Ελευσίνιο τόπο και γεμάτος συγκίνηση από τη σπουδή πολλών και αξιόλογων συγγραμμάτων, άγνωστων στην συντριπτική πλειοψηφία των συμπατριωτών μου, προσπάθησα να γίνω συνδετικός κρίκος τους προσεγγίζοντας ένα εκ των σημαντικότερων μνημείων της αρχαίας Ελευσίνος, το Λακρατείδιο αναθηματικό ανάγλυφο, που αναπαύεται λόγω του μεγάλου βάρους του στο αρχαιολογικό μουσείο της πόλης. Η μανία των καταστροφέων του είναι εμφανής. Τα σωζόμενα υπολείμματα προκαλούν, όπως όλα τα κατακερματισμένα από την παράνοια και τον αδυσώπητο χρόνο μνημεία, μια έντονη θλίψη αλλά παράλληλα εντείνουν τον έτσι και αλλιώς μυστηριακό τους χαρακτήρα. Για το περίπου κατά το ήμισυ σωζόμενο ανάγλυφο, το μεγαλύτερο σε μέγεθος στο είδος του που υπήρξε ποτέ, ίσως, στον ιερό τόπο της Ελευσίνος, αναζήτησα τα στοιχεία εκείνα που θα μπορούσαν να με βοηθήσουν ως ένα βαθμό στην ερμηνεία της σύνθεσής του για την κατανόηση της βαθύνοης Ελευσίνιας γνώσης που επί 1400 χρόνια περίπου διατηρήθηκε στον μητρικό τόπο της Θεάς Δήμητρας, της μεγάλης θεάς και μητέρας του πολιτισμού της αρχαίας Ελλάδος. Τη γνώση της κρυμμένης αρμονίας της.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]