Καταγράφοντας τις τελευταίες σκέψεις του πριν εγκαταλείψει τη θέση του στις Βρυξέλλες τον Ιούλιο του 2010, ο αρθρογράφος μιας δημοφιλούς στήλης στο The Economist περιγράφει αρκετά εκτεταμένα την `ελίτ των Βρυξελλών` ως μια μοναδική ομάδα που αποτελείται από άτομα που συμμερίζονται την έντονη πίστη στην αξία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Για τους Ευρωκράτες, όπως αποκαλεί τους αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, `η Ευρώπη είναι ένα έργο που βασίζεται στην πίστη` και `ο εθνικισμός είναι το μέγιστο κακό`. Εκπρόσωποι πολλών εθνικοτήτων, πολύγλωσσοι και κοσμοπολίτες, οι Ευρωπαίοι γραφειοκράτες έχουν επιλέξει να υπηρετούν `το όνειρο μιας ενωμένης Ευρώπης` αντί να επιδιώξουν μια σταδιοδρομία παρόμοια με αυτή των συμπατριωτών τους, σε μια εθνική πρωτεύουσα. Γράφοντας μεσούσης της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης, αυτός ο στενός παρατηρητής της Επιτροπής σημειώνει ότι οι Ευρωπαίοι γραφειοκράτες θεωρούν την Ευρώπη κάποιο είδος υψηλού ιδανικού και, επομένως, απορρίπτουν -κατά κάποιο τρόπο μη δημοκρατικά- εκείνους που επικρίνουν την αποστολή τους για βαθύτερη ολοκλήρωση. [...]

[Απόσπασμα από το κείμενο της εισαγωγής της έκδοσης]