`Ζούμε σε εποχή επιστήμης και αφθονίας. Η φροντίδα και ο σεβασμός για τα βιβλία καθαυτά [...] είναι φανερό πως δεν ταιριάζουν πια `στις ανάγκες της κοινωνίας` ή στη διατήρηση της γνώσης. Για να κρατήσουμε τον Κήπο των Μουσών σαν κήπο, μας χρειάζεται πάνω απ` όλα το σκαλιστήρι. Η σωστή μέθοδος για τη μελέτη της ποίησης και της λογοτεχνίας γενικότερα είναι η μέθοδος των σημερινών βιολόγων: μια προσεκτική δηλαδή, και από πρώτο χέρι, εξέταση του υλικού και μια αδιάκοπη σύγκριση`.
Έτσι ξεκινάει το πρώτο κεφάλαιο της Αλφαβήτας της Ανάγνωσης, βιβλίο το οποίο -επίκαιρο όσο ποτέ- αποδεικνύει ότι ο χρόνος περνάει αλλά και στέκεται. Οχτώ κεφάλαια, γραμμένα λιτά, σχεδόν αφοριστικά, απευθύνονται σ` έναν φανταστικό αλλά φιλόδοξο μαθητή: αν πρέπει να διαβάζει, τι να διαβάζει, γιατί, από ποιον, αλλά κυρίως ποιον να ακούει, όταν χρειάζεται κάποια υπόδειξη. Το βιβλίο ξεκινάει από την αρχή: με το ερώτημα `Τι είναι Λογοτεχνία`.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]