Το αρχείο έχει γούστο, έχει μια ομορφιά που προκαλεί την επιθυμία όσων λόγω εκπαίδευσης ή από κλίση επιμένουν να ξαφνιάζονται από το παρελθόν. Η κοπιαστική ρουτίνα της αρχειακής έρευνας ασκεί γοητεία, έλκει υποσχόμενη τη συγκίνηση που προκαλεί ένα περίσσευμα ζωής από τα ίχνη και τα αποσπάσματα του παρελθόντος. Τέλος, το αρχείο, μεταφορικά, διεγείρει τη γεύση, καθώς η σωματική προσέγγιση του υλικού ξυπνά όλες τις αισθήσεις: το πιάνεις στα χέρια, το διατρέχεις με τα μάτια, αναπνέεις την παλιά σκόνη πάνω στο δέρμα και το χαρτί, αποκτάς υπερευαισθησία στους ήχους που μέσα στην ησυχία της αίθουσας διακόπτουν το θρόισμα των σελίδων που γυρίζουν. Η εμπειρία του αρχείου μοιάζει να ζωντανεύει ένα παιχνίδι ανάμεσα στα ίχνη και τις σιωπές, ανάμεσα στην παρουσία του παρελθόντος και την απουσία του ή την έλλειψή του στο παρόν. Το δοκίμιο της Αrlette Farge για το «πώς κάνουμε ιστορία» εκκινεί από τον στοχασμό πάνω στην εμπειρία του αρχείου και την καθημερινότητα της έρευνας. Η αφορμή είναι όμως τόσο καθοριστική ώστε να παρακινεί τη συγγραφέα, παράλληλα με την επιστημολογία της ιστορικής γνώσης, να επιχειρεί και ένα είδος εθνογραφίας των θαμώνων του αρχείου.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]