Μαζί με τις κατηγορίες που στρέφονται ενάντια στον ισλαμικό κόσμο, όπως αυτή περί `τρομοκρατίας` ή περί `φονταμενταλισμού` ή περί τυφλού `μίσους κατά της Δύσης`, εξαπολύονται και άλλες κατηγορίες, εξίσου σοβαρές. Προκειμένου να χτυπηθεί το αντιπολεμικό κίνημα, εξασκούνται πιέσεις στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις: οι αμφιβολίες και οι δισταγμοί τους αποδίδονται στην εμμονή σε έναν παρωχημένο `αντιαμερικανισμό`. Ή γίνεται επίκληση σε ένα σκοτεινό και ζοφερό παρελθόν: συμπεριφερόμενη ψυχρά και εχθρικά στον πιο ισχυρό σύμμαχο του Ισραήλ, η Ευρώπη αποδεικνύει πως δεν έκλεισε οριστικά το πιο φρικτό κεφάλαιο της ιστορίας της και εξακολουθεί να επηρεάζεται από τον `αντισημιτισμό` και τον `αντισιωνισμό` που κατακλύζει τον αραβικό και ισλαμικό κόσμο. Πώς αλλιώς να ερμηνεύσουμε τον επικίνδυνο και άνανδρο `φιλο-ισλαμισμό` της; (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]