Από μια άποψη, τουλάχιστον ως ένα σημείο, είμαστε δικαιολογημένοι. Από τη μια τα περίφημα ποσοστά της Συμφωνίας της Μόσχας (90%-10%) με τον καθοριστικό τους ρόλο, από την άλλη η περίπου βεβαιότητα (βγαλμένη από τη μακρόχρονη Ιστορία μας) ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» - κάπου ησυχάζαμε... Στα χρόνια από την Απελευθέρωση κι εδώ, είδαμε -μετά τους Γερμανούς- να `ρχονται (και να φεύγουν γρήγορα) οι Εγγλέζοι, να `ρχονται (και να μη λένε να ξεκουμπιστούν!) οι Αμερικάνοι, ίσως γιατί κι εμείς φερθήκαμε στην αρχή μπόσικα κι αυτοί μας κορόιδεψαν: ως νέοι «προστάτες» εμφανίζονταν με φιλελεύθερο πρόσωπο, δίνοντας ψεύτικες ελπίδες στον κόσμο ότι κάτι πάει ν` αλλάξει, όπως ακριβώς έγινε όταν οι προπολεμικοί κλασικοί «προστάτες» παραχώρησαν τη θέση τους στους σύγχρονους προαγωγούς και οι ντόπιοι πίστεψαν ότι μπορεί να δουν καλύτερες μέρες... Σήμερα όμως; Δεν πρέπει κάτι να κάνουμε; Φτάνει να λέμε «δε θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλες νεκροθάφτες»;

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]