«Η αντιμετώπιση του πεπρωμένου παραμένει η ουσία της γνώσης» γράφει ο Bataille. Σύμφωνα με τον Bataille, το να υπάρχεις σημαίνει να ζεις χωρίς ωφελιμιστικό τρόπο. Σημαίνει να ξοδεύεις και όχι να συντηρείς αποθέματα, αποδεχόμενος την τραγική σου διάσταση, το θάνατο. Ο θάνατος γεννά το ιερό, γεννά αυτό που ενώνει. Η κατάσταση που διαπνέει τη σύγχρονη κοινωνία ανήκει στις διαδικασίες αποσύνθεσης. Τα άτομα ξεφεύγουν από τους καταναγκασμούς της συλλογικότητας, αλλά αυτό συμβαίνει προκειμένου να εισέλθουν σε λειτουργίες όπου η ύπαρξη είναι υποταγμένη. Η εργασία γίνεται αυταξία και λειτουργεί ως αναισθητικό απέναντι στη μέριμνα για το πεπρωμένο. Η ιερή κοινωνιολογία του σύγχρονου κόσμου είναι μία διάλεξη του Georges Bataille (. . .). Σ` έναν κόσμο που μοιάζει να στερείται μιας συνολικής επιθυμίας και που χαρακτηρίζεται από ιδιάζουσες ατομικότητες, η διάλεξη της 2ης Απριλίου του 1938 μοιάζει επίκαιρη όσο ποτέ.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]