Ο Καντ ορίζει τη φιλοσοφία ως την `επιστήμη της σχέσης μεταξύ κάθε γνώσης και των ουσιωδών σκοπών του ανθρώπινου λόγου`, ή ως την `αγάπη που αισθάνεται το έλλογο ον για τους υπέρτατους σκοπούς του ανθρώπινου λόγου`. Οι υπέρτατοι σκοποί του Λόγου συναποτελούν το σύστημα του πολιτισμού. Σ` αυτούς τους ορισμούς αναγνωρίζουμε ήδη μια διπλή πάλη: εναντίον του εμπειρισμού και εναντίον του δογματικού ορθολογισμού. Σύμφωνα με τον εμπειρισμό ο λόγος δεν είναι, αυστηρά μιλώντας, ικανότητα των σκοπών. Τούτοι εδώ παραπέμπουν σε μια πρωταρχική παθητικότητα, σε μια `φύση` που έχει την ικανότητα να τους θέτει. Η πρωτοτυπία του λόγου έγκειται μάλλον σε ένα συγκεκριμένο τρόπο να πραγματώνει σκοπούς κοινούς στον άνθρωπο και στο ζώο. Ο λόγος είναι η ικανότητα να χρησιμοποιούμε μέσα πλάγια, έμμεσα, ο πολιτισμός είναι πονηριά, υπολογισμός, παράκαμψη. Αναμφίβολα, τα πρωταρχικά μέσα επιδρούν στους σκοπούς αλλάζοντάς τους, αλλά σε τελική ανάλυση οι σκοποί ανήκουν πάντα στη φύση.

[Απόσπασμα από το κείμενο της εισαγωγής της έκδοσης]