Στην Πτύχωση, ο Ζυλ Ντελέζ υποστηρίζει ότι τα έργα του Λάιμπνιτς αποτελούν τη βάση της φιλοσοφίας του Μπαρόκ, καθώς και των θεωριών που αναλύουν τη σύγχρονη τέχνη και επιστήμη. Η έννοια της μονάδας, ένα μοντέλο έκφρασης της σύγχρονης αισθητικής, αντιμετωπίζεται ως πτύχωση του χώρου, της κίνησης και του χρόνου. Επίσης, ο κόσμος ερμηνεύεται σαν ένα `σώμα` από άπειρες πτυχώσεις και επιφάνειες, οι οποίες συστρέφονται και διαπλέκονται διαμέσου του συμπιεσμένου χρόνου και χώρου.
Ο Ντελέζ υποστηρίζει ότι ο Λάιμπνιτς, εκτός των άλλων, υπήρξε ο πρόδρομος των σύγχρονων απόψεων περί συμβάντος και ιστορίας, ως πολυεπίπεδων συνδυασμών σημείων εν κινήσει, καθώς και της θεωρίας ότι το `σύγχρονο` υποκείμενο βρίσκεται διαρκώς εν τω γίγνεσθαι. Για να ανακαλύψει κανείς ένα μοντέρνο νεο-Μπαρόκ, αρκεί να παρακολουθήσει την ιστορία της άπειρης πτύχωσης σε όλες τις τέχνες: `πτύχωση κατά πτύχωση`, με την ποίηση του Mαλλαρμέ και το μυθιστόρημα του Προυστ, αλλά και το έργο του Mισσό, τη μουσική του Mπουλέζ και τη ζωγραφική του Hantai. Αυτός ο νεολαϊμπνιτσιανισμός δεν έχει πάψει να εμπνέει τη φιλοσοφία.

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]