Η Εκκλησία μέσω της υμνογραφίας αναδεικνύει και ερμηνεύει το υπερφυές μυστήριο της θείας οικονομίας, ενώ παράλληλα, θεολογεί, δοξολογεί, υπομνηματίζει, μυσταγωγεί, παιδαγωγεί και κατηχεί τους πιστούς. Ήδη από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια ανέκυψαν διάφορα προβλήματα ερμηνείας και δυστυχώς εμφανίστηκαν πολλές αιρέσεις μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας. Έτσι, οι Πατέρες εκτός από τον ευχαριστιακό και δοξολογικό χαρακτήρα έδωσαν μεγάλη βαρύτητα στη διατύπωση του ορθού δόγματος. Μέσω της επανάληψής τους στη θεία λατρεία, οι ύμνοι ήταν ένας εύκολος τρόπος για να εμπεδώσουν οι πιστοί την Ορθόδοξη διδασκαλία. Επειδή, η πρόσβαση στα γραπτά κείμενα και στις αποφάσεις των Συνόδων δεν ήταν πάντα εύκολη για το μεγάλο μέρος των πιστών, η υμνογραφία ήταν ένα άριστο μέσο διδαχής και θεολογικής καταρτίσεως. Ένα μέσο έκφρασης της γνήσιας εκκλησιαστικής εμπειρίας. Ό,τι είναι η εικονογραφία για την όραση, είναι η υμνογραφία, ύμνος και μέλος, για την ακοή.