Το Θέατρο του Παραλόγου είναι ένας μηχανισμός από πελεκημένες λέξεις, εικόνες, αισθήματα. . . που αλέθει ο μύλος του παιχνιδιού, που το ονομάζουμε παράλογο. Μέσα σ` αυτό το παιχνίδι ο άνθρωπος αποκτά μια ελευθερία να μιλάει με τη δικιά του γλώσσα. Ίσως είναι η ίδια του η γλώσσα της ασυνεννοησίας που ό,τι μεγαλόπρεπο κτίζει, το γκρεμίζει. Η εποχή μας έχει φτάσει στο στάδιο της ανθρωποφαγίας. . . Η ελεύθερη αγορά είναι το παράλογο μιας λογικής, όπου η ανθρωπότητα θα οδηγηθεί στην καταστροφή. Εδώ δεν θα επαναστατήσουν οι λέξεις. Δεν θα ακρωτηριαστούν οι εικόνες των οραμάτων. Η μουσική δε θα γίνει ουρλιαχτό. Ο άνθρωπος θα γίνει ρευστός. Σκέτο αίμα που θα βάφει το χώμα. . . Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι το παράλογο είναι μια πραγματικότητα και το Θέατρο του Παραλόγου την εκφράζει μέσα από το θεατρικό του παιχνίδι.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]