`Το κατόρθωμα του Θαλή`, παρατηρεί ο W.K.C. Gurhrie, `έχει παρουσιαστεί από τους ιστορικούς μέσα από δύο εντελώς διαφορετικές θεωρήσεις: από τη μία, ως θαυμαστός πρόδρομος της σύγχρονης επιστημονικής σκέψης, και από την άλλη ως τίποτα περισσότερο από μια ολοφάνερη εκλογίκευση ενός μύθου`. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Guthrie, μπορεί κανείς να πει ότι `οι ιδέες του Θαλή και των άλλων Μιλήσιων δημιούργησαν μια γέφυρα μεταξύ δύο κόσμων -τον κόσμο του μύθου και τον κόσμο του νου`.
Ο Dmitri Panchenko υποστηρίζει ότι ο Θαλής ήταν τόσο φιλόσοφος όσο και επιστήμονας και μπορεί να θεωρηθεί ως ο άνθρωπος που θεμελίωσε ένα νέο τρόπο να μιλάμε για πράγματα που είναι αδύνατον να παρατηρηθούν. Ακολουθώντας τον Karl Popper υποστηρίζει ότι ο Θαλής θεμελίωσε την κριτική παράδοση και η παρουσία του σημάδεψε τη μετάβαση από τη διατύπωση ανεύθυνων ισχυρισμών στη διατύπωση υπεύθυνων αποφάνσεων, οι οποίες βασίζονται σε λογικά επιχειρήματα. Ενώ, όμως, ο Popper αποδίδει αυτή την εξέλιξη στην προσωπικότητα του Θαλή, ο Panchenko εξετάζει και τους κοινωνικο-πολιτικούς παράγοντες της εποχής.

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]