Πραγματοποιώντας μια σύνθεση ανάμεσα στο νοησιαρχικό και συμπεριφορικό ρεύμα, και προτείνοντας τη νέα έννοια του συντελεστικού γνωστισμού ο συγγραφέας φιλοδοξεί να υπερβεί τις σημερινές στείρες αντιπαραθέσεις που διχάζουν ψυχολόγους και παιδαγωγούς. (. . .) Αναπτύσσει μια πραγματεία πρακτικής παιδαγωγικής, που εισηγείται μια συνεκτική και ρεαλιστική απάντηση σ` ένα θεμελιακό ερώτημα: πώς να διδάσκουμε σήμερα; Παρουσιάζει μια σφαιρική διδακτική, προσαρμόσιμη σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης. Οι μαθησιακές διαδικασίες περιγράφονται με τρόπο συστημικό: από τη σύλληψη και την πρόθεση ως την ανατροφοδότηση, περνώντας ενδιάμεσα από τις στρατηγικές της δημιουργίας κινήτρων, της ρύθμισης και της δόμησης. Αυτή η διδακτική επικεντρώνεται σε μια λειτουργική, συμμετοχική και διαθεματική αντίληψη της διδασκαλίας και συμφιλιώνει με πρωτότυπο τρόπο την παιδαγωγική του ενδιαφέροντος με την παιδαγωγική των στόχων, η οποία, πέρα από τους πρόσκαιρους συρμούς, ξαναβρίσκει εδώ ένα καινούριο νόημα. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]