Η ποίηση του Έντεγκορντ χαρακτηρίζεται, από επική διάθεση, γεμάτη ζωντάνια, με γλώσσα πλούσια και μαξιμαλιστικές εικόνες, με ελάχιστη ειρωνεία, και ύφος αφ` ενός πεζολογικό και αρκετές φορές αφηγηματικό, όπως βλέπουμε σε πολλά από τα ποιήματα της συλλογής, αλλά ταυτόχρονα δοξαστικό, με εκφράσεις ανυπόκριτου θαυμασμού ή απέραντης δυσφορίας, δηλαδή πηγαίων ανόθευτων συναισθημάτων. Το συνηθισμένο αντιδιαστέλλεται με το ηρωικό και το μυθολογικό, η θρησκευτικότητα και οι ενίοτε μπαρόκ εξυμνητικές περιγραφές βρίσκουν θέση δίπλα στην απλότητα και την καθημερινότητα. Ο Έντεγκορντ εμπνέεται επίσης από τη φύση της πατρίδας του, την οποία παρουσιάζει με τρόπο όχι νατουραλιστικό, ούτε ως κύριο θέμα, πάντα σε συνάρτηση με κάτι άλλο, όπως η ωρίμανση, η αγάπη, ο έρωτας, η οικογένεια κλπ, αλλά φαίνεται ότι παίζει μεγάλο ρόλο στην ποίησή του. Θα έλεγε κανείς ότι, ειδικά η εν λόγω ποιητική συλλογή, αποτελεί έναν ύμνο στη Νορβηγία και τη φύση της, χωρίς να αναφέρεται καν το όνομα της χώρας, και χωρίς καν πατριωτικά μοτίβα.

Σωτήρης Σουλιώτης