...Λοιπόν... ας πούμε ότι μπαίνω. Θα τα χάσουνε όλοι, ο χορός θα σταματήσει, θα μείνουν άναυδοι, ξεροί. Ναι, αλλά γι` αυτό ακριβώς θα ξεχωρίσω εγώ. ...Λοιπόν, φυσικά, θα μου προσφέρουν μια θέση πλάι στους πιο εκλεκτούς καλεσμένους τους, στους άμισθους κλητήρες, ας πούμε, ή στους συγγενείς, σ` έναν απόστρατο λοχαγό της επιμελητείας, με κόκκινη μύτη - κάτι σαν κι εκείνους που περιγράφει ο Γκόγκολ. Ε, βέβαια, μου συστήνουν τη νύφη, τη συγχαίρω, δίνω θάρρος στους καλεσμένους, τους παρακαλώ να μη λαμβάνουν υπ` όψιν την παρουσία μου, να συνεχίσουν το χορό τους, τη διασκέδασή τους. Λέω αστεία, γελάω -με μια λέξη- είμαι γοητευτικός, είμαι η προσωποποίηση της καλοσύνης. Πάντα είμαι γοητευτικός και αξιαγάπητος όταν είμαι ευχαριστημένος με τον εαυτό μου... Χμ! Είμαι όμως... είμαι λίγο... δηλαδή, όχι μεθυσμένος, πάντως καταλαβαίνεις... λίγο...

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]