Το βιβλίο φιλοδοξεί να καλύψει υπαρκτά κενά στην έρευνα των τουρκισμών της ελληνικής έχοντας δύο βασικούς ερευνητικούς στόχους: τη μελέτη της μορφολογικής προσαρμογής τους και την περιγραφή των δάνειων τουρκικών παραγωγικών μορφημάτων. Στο πρώτο μέρος εξετάζονται τα σχήματα μορφολογικής προσαρμογής με βάση το ληκτικό τμήμα και τον τόνο των τουρκικών προδρόμων, το πρόβλημα της διάκρισης επιθέτων και ουσιαστικών στην τουρκική και στην ελληνική και οι δάνειες στην ελληνική συνθετικές λεξικές μονάδες της τουρκικής, γνωστές ως ιζαφέτ. Στο δεύτερο μέρος εξετάζονται αναλυτικά τα γνωστά δάνεια τουρκικά μορφήματα -τζής, -λίκι, -λής, ής, αλλά και ορισμένα που εντοπίζονται για πρώτη φορά (-τζίκος, -λεμές, -τζουδ’, καρα-). Θίγονται επίσης θέματα όπως το πρόβλημα της φωνητικής μορφής των τουρκικών επιθημάτων, οι μηχανισμοί επανανάλυσης, το φαινόμενο της πλεοναστικής παρουσίας επιθημάτων και η ερμηνεία του μηχανισμού δανεισμού παραγωγικών μορφημάτων. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]