Οι `Επτά Σοφοί` της Αρχαίας Ελλάδος γεννήθηκαν και έδρασαν κατά το τέλος του 7ου π.χ. αιώνα και τις αρχές του 6ου π.Χ. αιώνα. Η χρονική αυτή περίοδος ανήκει στους ιστορικούς χρόνους, οι οποίοι διαδέχθηκαν τους μυθικούς και τους ηρωικούς.
Η εποχή αυτή διακρίνεται από τα επόμενα σημαντικά πνευματικά γεγονότα:
Ο θετικός βίος των διακεκριμένων Ελλήνων διαλύει τους θρύλους, ο έμμετρος λόγος παραχωρεί τη θέση του στον πεζό, το πνεύμα επικρατεί της ύλης και η σωματική ρώμη υποχωρεί μπροστά στην παιδεία.
Στην επαναστατική αυτή περίοδο τεράστιο και πρωτοποριακό ρόλο έπαιξαν οι `Επτά Σοφοί`, η διδασκαλία των οποίων εκδηλώνονταν με αποφθέγματα `εις βραχέα ρήματα`, κατά τον Ηρόδοτο, τα οποία αποτελούσαν πρακτικό οδηγό της σοφίας και τις αρχές της δεοντολογίας και του καθήκοντος των ανθρώπων. Στηριζόμενος στην εκδήλωση αυτή της σοφίας ο Πλάτων γράφει στον `Πρωταγόρα` ότι η μορφή της φιλοσοφίας των `Επτά Σοφών` ήταν `βραχυλογία τις λακωνική` και ότι `το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν`.
Το χαρακτηριστικό γνώρισμα λοιπόν των `Επτά Σοφών` είναι η άμεση παρατήρηση και συνοπτική έκφραση και όχι η συστηματική συγγραφή. [...]

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]