Οι «Εργοδότες» δεν είναι αυτοβιογραφία ούτε πολιτική πραγματεία. Πολύ περισσότερο δεν είναι πολιτικό και κοινωνικό μυθιστόρημα. Όλοι αυτοί που νομίζουν ότι γράφουν κάτι τέτοιο συνήθως ματαιοπονούν· τουλάχιστον οι περισσότεροι από αυτούς. Θα μπορούσαν να είναι 60.000 λέξεις ωραιοποιημένων καταστάσεων και φιλολογικών περιγραφών με έναν ελκυστικό τίτλο για να προσελκύσει αναγνώστες. Η ουσία είναι να μην αποπειραθείς να προδώσεις τον εαυτό σου - πολύ περισσότερο τις σκιές που έχουν αρχίσει να σε τριγυρίζουν. Από τότε που ο Άξελ Μούντε έγραψε το «Χρονικό του Σαν Μικέλε» μια αλήθεια έχει καταστεί παντοδύναμη. Είναι αυτή που είπε με δικά του λόγια ο Ρομάν Ρολάν: Γράψε την αλήθεια και δεν έχεις να θυμάσαι τίποτα. Αυτές οι 300 σελίδες που συνθέτουν τούτο το βιβλίο είναι μια κατάθεση μνήμης και μια αποστράγγιση καρδιάς. [. . .]

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]