Στο έργο του Οι 47 Ρόνιν και άλλες Ιστορίες της Παλιάς Ιαπωνίας, ο Μίτφορντ αποτυπώνει δεξιοτεχνικά την ουσία του ιαπωνικού πολιτισμού μέσα από μια σειρά γοητευτικών λαϊκών ιστοριών και θρύλων για σαμουράι, τραγικούς έρωτες και για την έννοια της τιμής και της αυτοθυσίας.
Γραμμένο στα τέλη του 19ου αιώνα, το έργο συνδυάζει λυρική αφήγηση με πολιτισμική οξυδέρκεια, αντανακλώντας τη γοητεία που άσκησε στον συγγραφέα η Ιαπωνία, σε μια εποχή που εγκατέλειπε τη φεουδαρχική της δομή και μετασχηματιζόταν ταχύτατα. Οι παρατηρήσεις και η προσοχή του στη λεπτομέρεια φωτίζουν την ομορφιά αλλά και την πολυπλοκότητα της ιαπωνικής κοινωνίας, των θρύλων και των παραδόσεων, προσφέροντας ένα μοναδικό παράθυρο σε έναν κόσμο εντελώς άγνωστο μέχρι τότε.