Η παρούσα διερεύνηση του κατά-Χειμωνά Άμλετ αποπειράται να τοποθετήσει το μεταφρασμένο έργο μέσα στα κειμενικά συμφραζόμενα - δοκιμιακά και λογοτεχνικά - του συγγραφέα, αποδεχόμενη απόλυτα τη διαβεβαίωσή του ότι «Γι` αυτό άλλωστε, δεν πιστεύω ότι οι μεταφράσεις είναι δευτερεύουσες δουλειές. Είναι εντελώς πρωτογενείς ιστορίες. Το γράφεις από την αρχή - δεν γίνεται αλλοιώς». Ο Χειμωνάς, ως αναγνώστης, ερμηνευτής και μεταφραστής αυτού του σαιξπηρικού έργου, ομολογεί την ακατανίκητη γοητεία που ασκεί επάνω του ο Άμλετ: «μ` ενδιαφέρει ο Άμλετ περισσότερο ως πλάσμα λογοτεχνικό παρά ως έργο του Shakespeare». Μετρώντας τη δραματική δύναμη και το κύρος που ασκούν αυτά τα πλάσματα στην εποχή μας, δηλαδή εξετάζοντας την αντίδραση των σύγχρονων ανθρώπων σε ακραίες καταστάσεις, ανακαλύπτει ότι εξακολουθούν να μας αφορούν, ανα-βιώνοντας τη «δύσθυμη αναγέννηση» που αναζητά μια νέα γλώσσα για να αποτυπώσει με το δικό της τρόπο τη μεγάλη αφήγηση. Περνώντας από τη μετάφραση στη μυθιστορία, ο Χειμωνάς αναγνωρίζει την εκλεκτική συγγένεια που υποβόσκει ανάμεσα στον Άμλετ και σε πρόσωπα που κινούνται στους δικούς του φαντασιακούς κόσμους (. . .).

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]