Έχει περάσει σχεδόν ένας αιώνας από την επίλυση του αγροτικού ζητήματος της Κέρκυρας το 1925, ένα ζήτημα που είχε αποτελέσει αιτία σφοδρών πολιτικών αντιπαραθέσεων και είχε κινητοποιήσει όλους περίπου τους διανοούμενους και νομικούς των Επτανήσων κατά τον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα.
Ωστόσο, η μεταρρύθμιση της αγροτικής και γαιοκτητικής πολιτικής στην Κέρκυρα δεν έλυσε το πρόβλημα του μικρού και κατακερματισμένου κλήρου της γεωργικής εκμετάλλευσης, και κατά συνέπεια δεν αντιμετωπίστηκε αποτελεσματικά και η οικονομική δυσπραγία του αγροτικού κόσμου της Κέρκυρας.
Η παρούσα μελέτη, μέσα από την εξέταση της δικαιϊκής αποδιάρθρωσης ενός Κερκυραϊκού φέουδου προσπαθεί, αφενός μεν να αναδείξει την πολυπλοκότητα του νομοθετικού πλαισίου για την απαλλαγή των αγροτικών κτημάτων από τα διηνεκή τους βάρη, αφετέρου την ατολμία του νομοθέτη να προχωρήσει σε αναδασμό της γης στους επαγγελματίες αγρότες, ώστε να εκλείψει το πρόβλημα του κατακερματισμένου γεωργικού κλήρου.